ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΡΗΓΟΣ: ΕΝΑΣ ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ

Από την Έλενα Ζωγράφου

 

Ο Κωνσταντίνος Ρήγος είναι αναμφισβήτητα ένας πολυτάλαντος καλλιτέχνης που λατρεύει το χορό και το θέατρο και που δεν σταματάει να γεννάει νέες και διαφορετικές ιδέες. Είναι ένας πρωτοπόρος στην τέχνη που έχει αφήσει το στίγμα του στην χορογραφία και στη σκηνοθεσία.

Μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που επιδιώκει να αγγίξει την τελειότητα,  αντλώντας  έμπνευση από την ιδία την ζωή. Μια ήρεμη δύναμη με απεριόριστη επαγγελματική ενέργεια  που δεν επαναπαύεται στα απλά και στα εύκολα αλλά αναζητεί το κάτι διαφορετικό. Καθετί που κάνει έχει την δική του μοναδική και ξεχωριστή ταυτότητα. Παρουσιάζει έργα και παραστάσεις με μια σύγχρονη ματιά και αγαπάει τόσο πολύ αυτό που κάνει, έτσι όπως το κάνει, που δεν ενδιαφέρεται για τις ταμπέλες και τα κακεντρεχή σχόλια.

FWbVK 6 

 

Στο φετινό Φεστιβάλ Αθηνών ο Κωνσταντίνος Ρήγος και το Χοροθέατρο Οκτάνα θα παρουσιάσουν, την παράσταση «Αρκαδία», στις 16 και 17 Ιουνίου.

Επιστρέφει στο Φεστιβάλ Αθηνών  μετά από οχτώ χρόνια με μια παράσταση για τη (ανώφελη) αναζήτηση της ευτυχίαςη Αρκαδία, ως αφετηρία αλλά και ως τελικός προορισμός, αποτελεί το κοινό σημείο αναφοράς των επεισοδίων που συνθέτουν την παράσταση.

Δώδεκα χορευτές επιχειρούν να ανακαλέσουν στη μνήμη του θεατή εικόνες οικείες, εμπνευσμένες από τον ειδυλλιακό τόπο της Αρκαδίας. Ωστόσο, ο κόσμος της αιώνιας αθωότητας, της ευτυχισμένης και ελεύθερης ζωής έχει οριστικά πια χαθεί.

Η Αρκαδία είναι ένα ρέκβιεμ για τη φύση, αφού το όνειρο της Αρκαδικής ουτοπίας υποχωρεί κάτω από το βάρος της παράλογης καταστροφής του φυσικού περιβάλλοντος και της συνειδητοποίησης της θνητότητας.

 

Γιατί ονομάσετε την ομάδα σας ‘’Οκτάνα’’;

Για μένα η Οκτάνα ήταν μια καινούργια ενέργεια που την ονόμασα έτσι από ένα ποίημα του Εμπειρικού το οποίο είχα διαβάσει και μου άρεσε πάρα πολύ γιατί μιλάει για μια ουτοπική πόλη στην οποία τα πάντα έχουν μια συνεχόμενη ροή. Στην οποία ο έρωτας, οι πράξεις και τα γεγονότα  έχουν μια αίσθηση ρευστότητας και όλο αυτό θα μπορούσα να πω πως με χαρακτήρισε. Η ποιητική συλλογή λέγεται Οκτάνα.

 

FWbVk1
ICONES

 

Η σύγχρονη εκδοχή των παραστάσεων σας έχει θεωρηθεί και ως εκκεντρική γιατί πιστεύετε τις χαρακτηρίζουν έτσι;

 

Από την στιγμή που ξεκίνησα, εδώ και είκοσι πέντε χρόνια περίπου,  ήθελα πάντα να δίνω μια σύγχρονη εκδοχή στις παραστάσεις μου χρησιμοποιώντας τα στοιχεία του σήμερα και με αυτό τον τρόπο να μπορώ να απευθύνομαι στο καθημερινό, στο εφήμερο και σε όλα αυτά που χαρακτηρίζουν την σύγχρονη τέχνη. Πιστεύω στα μεγάλα  έργα, στις ιστορίες, στους μύθους, στα θέματα που επιβιώνουν στο χρόνο και αντέχουν κάθε σύγχρονη εκδοχή.

 

 

Εσείς πως θα χαρακτηρίζατε την δουλεία σας;

Χαρακτηρίζω την δουλεία μου ως μια δουλεία που προσπαθεί πάντα να έχει μια ανατροπή, να έχει ένα καινοτόμο στοιχείο αλλά ταυτόχρονα όσο περνάνε τα χρόνια και όσο προχωράει να γίνετε όλο και πιο ουσιαστική και πιο εκφραστική.

 

 

Είστε πολυτάλαντος και ασχολείστε με πολλά, με μεγάλη επιτυχία, τι είναι όμως αυτό που σας εκφράζει περισσότερο ο Χορός; Η σκηνοθεσία;Η φωτογραφία;

Με εκφράζει περισσότερο ο χορός με την έννοια ότι ο χορός είναι πρωταρχική τέχνη πάνω στην οποία στηρίζετε η δουλεία μου, η σωματοποίηση όλων των καταστάσεων, ουσιαστικά είναι  αυτό από το οποίο ξεκίνησα και  αυτό στο οποίο επιστρέφω πάντα.

Ο χορός είναι μια αίσθηση που χάνεται για πάντα , βλέπεις κάτι αισθάνεσαι κάτι αλλά ταυτόχρονα αυτό το αίσθημα, του τι έχεις δει όπως και στο θέατρο έχει χαθεί δεν μπορεί να αποτυπωθεί ποτέ ακόμα και αν βιντεοσκοπήσεις μια παράσταση ποτέ δεν υπάρχει εκείνο το πρωτογενές συναίσθημα που έχεις όταν την πρωτοείδες.

Ο χορός και το θέατρο είναι αυτά που με εκφράζουν περισσότερο και από εκεί και ύστερα η φωτογραφία λιγότερα με την έννοια ότι η φωτογραφία είναι εξέλιξη όλων αυτών των πραγμάτων για να μπορώ να διαβάζω τις εικόνες και τους φίλους μου με τον ίδιο τρόπο που διαβάζω τους ανθρώπους στις παραστάσεις.

 

 

 

Κάθε δουλεία σας έχει μοναδική και συγκεκριμένη ταυτότητα πόσο εύκολο είναι να το πετύχει κάποιος αυτό;

 

Αυτό δεν μπορώ να σας στο απαντήσω γιατί η δουλεία μου έχει συγκεκριμένη ταυτότητα , αν και μου το λένε συνέχεια. Νομίζω όμως πως η δουλειά μου ξεκινάει από το να φτιάξω ένα κόσμο πρώτα στο οποίο θα κατοικήσουν όλοι αυτοί που συμμετέχουν και γι’ αυτό το λόγο είναι κάτι που γίνεται ασυναίσθητα. Ξεκινάω με το να φαντάζομαι ένα κόσμο και μια κατάσταση, στην οποία διαδραματίζεται  μια ιστορία και μετά μπαίνω μέσα σε αυτή και τοποθετώ τους ανθρώπους, τα ρούχα και  τα σκηνικά.

Τα φαντάζομαι όλα μαζί, και  σιγά σιγά όλα αυτά αρχίζουν και περνούν την μορφή τους, την διαύγεια τους, και  τον τρόπο με τον οποίο θα υπάρχουνε.

 

FWbVK3

 

Δείχνετε ένας άνθρωπος με απεριόριστη ενέργεια, που το μυαλό του δεν σταματάει να γεννάει νέες ιδέεςαπό που αντλείτε αυτή την πηγή έμπνευσης;

 

Δεν έχω ενέργεια από μόνος μου, ενέργεια μου δίνει αυτό πού κάνω.

Με ενεργοποιεί κάθε φορά μια ιδέα. Ιδέες δεν σταματάνε, άλλωστε αυτό ήταν κάτι που φοβόμουν όταν ξεκίνησα . Όταν έκανα την πρώτη μου παράσταση σκεφτόμουν ότι δεν θα μπορέσω να κάνω επόμενη γιατί φοβόμουν  μήπως οι καινούργιες ιδέες στερέψουν στο επόμενο έργο ή στο επόμενο πρότζεκτ. Στην πραγματικότητα όμως οι ιδέες γεννιούνται η μία μέσα από την άλλη και κάθε παράσταση  σου ξεκινάει στο τέλος της μια νέα παράσταση. Μια καινούργια αρχή από ένα έναυσμα από κάτι που έχεις παρατηρήσει ή από κάτι που έχεις φτιάξει και θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι άλλο. Η έμπνευση είναι παντού , ότι ζει σου δίνει έμπνευση , ο δρόμος οι άνθρωποί η τηλεόραση, οι φωτογραφίες, τα περιοδικά, τα βίντεο, η μουσική η μόδα τα πάντα μπορούν να σου δώσουν έμπνευση. Και από την στιγμή που τώρα πια έχεις μια άμεση πρόσβαση στο ίντερνετ είμαστε υποχρεωμένοι πια να βλέπουμε τις ιδέες να κινούνται να ενεργοποιούνται με ένα τρόπο και να ταξιδεύουν από τον έναν στον άλλον.

 

Από ποιους καλλιτέχνες έχετε επηρεαστεί; (φωτογράφους, σκηνοθέτες, χορογράφους, ζωγράφους)

 

Οι σκηνοθέτες που μου αρέσουν και που μου επηρέασαν στα πρώτα μου έργα ήταν οι Ιταλοί σκηνοθέτες της δεκαετίας του εξήντα , ο Λουκίνο Βισκόντι, ο Φεντερίκο Φελίνι, ο Μικελάντζελο Αντονιόνι και ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Σε ηλικία δεκαοχτώ ετών παρακολούθησα μια παράσταση την Πίνα Μπάους που εκ πρώτης δεν μου άρεσε και μάλιστα απορούσα γιατί όλοι την χειροκροτάνε αλλά λίγο αργότερα συνειδητοποίησα ότι όλο αυτό είχε μια τρομακτική δύναμη που με ώθησε και μου ενεργοποίησε την ανάγκη μου να χορέψω. Θεωρώ λοιπόν πως ήταν μια καλλιτέχνης που με επηρέασε αρκετά.

 

FWbVK5

 

Αν σας ζητούσα να μου περιγράψετε τον εαυτό σας με λίγες λέξεις ποιες θα ήταν αυτές;

Είμαι αρκετά δραστήριος , μου αρέσει να δουλεύω συνέχεια και έχω πολύ υπομονή αν και καμιά φορά γίνομαι λίγο απότομος.

Είμαι ντροπαλός και έχω αδυναμία στους φίλους μου.

 

 

Κατά καιρούς έχουν σχολιαστεί οι επιλογές σας πως μπορεί ένας άνθρωπος από την Επίδαυρο και το Εθνικό να σκηνοθετεί και νυχτερινά προγράμματα;

 

Ναι έχουν σχολιαστεί οι επιλογές μου αλλά αυτό δεν είναι κάτι που με επηρεάζει διότι γύρω στο 2000 αποφάσισα ότι αυτό που κάνω το κάνω για μένα , όχι με την έννοια του εγωιστή, με την έννοια της εσωτερικής λειτουργίας που με ικανοποιεί εμένα για να μπορέσω να ζήσω μια ζωή που μου αρέσει. Με ευχαριστεί αυτό που κάνω, και με ευχαριστεί ακόμα πιο πολύ που την μια στιγμή δουλεύω για την Οκτάνα για κάτι πολύ ουσιαστικό και βαθύ και την άλλη εξωτερικεύω την χαρούμενη ή την λαμπερή πλευρά μου μέσα από ένα νυχτερινό πρόγραμμα σε ένα τραγουδιστή.

 

Fwbvk2

Λίγο μετά την λήξη των επιτυχημένων παραστάσεων ‘’Καμπαρέ’’ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη θα ήθελα να μου πείτε πως νιώθετε είστε ικανοποιημένος;

 

Είμαι ικανοποιημένος γιατί αυτό που θέλαμε να πετύχουμε ήταν να καταφέρουμε να φτιάξουμε ένα σύγχρονο μιούζικαλ που να μην χάσει την ενέργεια του και την ταυτότητα του και γίνει κάτι άλλο, να υπάρχει δηλαδή μια πολιτική διάθεση αλλά ταυτόχρονα να μην χαθεί η διάθεση της διασκέδασης.

Το ότι ήταν μια σειρά από συντελεστές που ο καθένας στον χώρο του ήταν πολύ καταξιωμένος βοήθησε αρκετά και δημιούργησε ένα κλίμα , το οποίο έδωσε ένα νέο ύφος στην παράσταση.

Επίσης σημαντικό ρόλο έπαιξε η αποδοχή του κοινού που μας ικανοποίησε και με ένα τρόπο επισφράγισε το όλο εγχείρημα.

 

Μου δίνετε την εντύπωση παρακολουθώντας τις δουλειές σας πως είστε ένας άνθρωπος που δεν σταματάτε ποτέ και που δύσκολα ικανοποιήστε.. Φλερτάρετε με την τελειότητα;

 

Δεν σταματάω ποτέ, γιατί είναι ένας τρόπος για να ζω μέσα από αυτό που επέλεξα να κάνω εδώ και πολλά χρόνια. Ουσιαστικά ζω γιατί η δημιουργία είναι μια καθημερινότητα που δεν μπορώ την να σταματήσω. Δεν μπορώ να σταματήσω να δουλεύω και να ψάχνω κάθε φορά το κάτι διαφορετικό, κάτι που θα μου δημιουργήσει το ερέθισμα εκείνο από το οποίο θα φτιάξω κάτι καινούργιο. Κάτι ίσως τροποποιημένο που να ικανοποιεί κυρίως εμένα αλλά και τους ανθρώπους που αυτές τις δύσκολες στιγμές αναγκάζονται να επιλέξουν τι θα δούνε άρα θα πρέπει να τιμήσω την επιλογή τους.

Κατά την γνώμη μου κανείς δεν είναι τέλειος, οπότε προσπαθώ κάθε φορά να να πετύχω κάτι που να φτάνει όσο γίνεται πιο κοντά στην τελειότητα. Θεωρώ πως δεν υπάρχει το τέλειο και ίσως δεν θα έπρεπε να υπάρχει, γιατί το ‘’master piece ’’ είναι έργο ζωής και όχι τίποτε άλλο.