ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΣΛΑΝΗΣ: ΕΝΑΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΑΡΔΙΑ

Από τη Μία Κόλλια

 

Όταν ένας ολόκληρος κόσμος, κόσμος της μόδας που τον αφορούσε, αλλά και άγνωστος, αντιδρά κατά αυτόν τον τρόπο απέναντι σε έναν θάνατο, δεν μπορεί παρά να επιβεβαιώνεται η ρήση ότι ο λαός έχει τελικά αλάνθαστο ένστικτο.

Στη διάρκεια της πάνω από μίας εικοσαετίας κατά την οποία ασχολούμαι με τη μόδα δημοσιογραφικά αλλά και προσωπικά, λόγω του πάθους μου, τον είχα συναντήσει αρκετές φορές και τον είχα ξεχωρίσει κυρίως για τον τρόπο και τον χαρακτήρα του. Το πόσο γλυκός ήταν, βαθιά ευγενής και καλοπροαίρετος έχει ειπωθεί πολλάκις. Δεν θα πούμε κάτι καινούργιο. Όμως, το να βλέπεις έναν άνθρωπο σε έναν χώρο και έναν κόσμο αδηφάγο να εξακολουθεί να «υπάρχει» με τον ίδιο τρόπο, είναι κάτι αξιομνημόνευτο, άξιο λόγο και σπάνιο.

Περνώντας έξω από το σπίτι του την ημέρα του μοιραίου γεγονότος, είδα πολλά «κοράκια» να περιμένουν. Και άλλα πολλά φαντάζομαι τον ώθησαν εκεί. Μια ζούγκλα, σαν εκείνη που τον είχε διασύρει χρόνια πριν.

Δεν σκοπεύω να μυθοποιήσω κάποιον μετά θάνατον, ούτε καν να μπω στη διαδικασία ανάλυσης των γεγονότων. Κατ’ αρχήν γιατί δεν μου το επιτρέπει η δεοντολογία με την οποία γαλουγήθηκα, αλλά και γιατί δεν γνωρίζω λεπτομέρειες.

Συζητώντας με τη Βίκυ (Καγιά) στο Fashion Workshop άκουσα και από το δικό της στόμα όσα υπέθετα: πόσο διακριτικός ήταν, πόσο βοηθητικός με όλους και πόσο αξιοπρεπής. Η ίδια, δυστυχώς, δεν δούλεψε πολλές φορές μαζί του γιατί στις μεγάλες του επιδείξεις έλειπε στο εξωτερικό. Ωστόσο, η μεγάλη της εμπειρία επιτρέπει την επιβεβαίωση από πρώτο χέρι του εξαιρετικού του χαρακτήρα και της σπάνιας ποιότητάς του.

Ούτως ή άλλως, μια αυτοκτονία (αν τελικά είναι) αποτελεί ένα σοκαριστικό και βίαιο γεγονός. Πόσο μάλλον όταν ο άνθρωπος τούτος δούλευε και πάλι για μια επετειακή επίδειξη – κάτι που οδηγεί τον νου στην εικασία ότι πιέστηκε πολύ και βίαια για κάποιον λόγο (οικονομικό σίγουρα). Είναι λοιπόν καίριο να δούμε τον κόσμο μας, αυτόν τον κόσμο που αναγνωρίσιμους και μη ανθρώπους, τους λυγίζει μέχρι τέλους.

Ζούμε στην εποχή που δεν εκτιμάται το «καλό» αλλά το «ιδιοφυές», όχι το «ευγενικό» αλλά το «θρασύ», όχι το «διακριτικό» αλλά το «προκλητικό».

Η μόδα και οι υπηρέτες της είναι ένα σύμπαν γεμάτο χρώματα, υφές, σχήματα και φαντασία. Μα και ανταγωνιστικότητα, ψώνιο και αβάσταχτη ελαφρότητα.

Ο Μιχάλης ανήκε αναμφισβήτητα στην πρώτη κατηγορία: μέσα από τα έντονα εμπριμέ του ξεχείλιζε το πλούσιο συναίσθημά του, μέσα στους μακρείς κλος κυματισμούς του κρυβόταν το πάθος του για ακόμα πιο πληθωρικές γυναίκες και ζωή πλούσια, μέσα στα πολύτιμα υφάσματά του αναπτυσσόταν το όνειρο για πλούσιες επίσης, επί της ουσίας, στιγμές.

Ένα αντίο σε έναν άνθρωπο που αφήνει σίγουρα ένα μεγάλο κενό. Αυτό της αγάπης. Ένα αντίο με την ελπίδα, εμείς οι νεότεροι, κάθε χώρου, να εκτιμήσουμε περισσότερο την καλοσύνη και την ευγένεια ως αγαθά για μια ζωή σύντομη και μοναδική.

Υ.Γ. Ψάχνω ακόμη στα αρχεία μου, αλλά θα τις βρω σίγουρα, τις μοναδικές ιδιόχειρες προσκλήσεις του. Μια ζωή, με τη χαρά του μικρού παιδιού, έγραφε και ζωγράφιζε φακέλους για κάθε έναν μας ξεχωριστά. Λουλούδια και καρδιές, πρόσωπα και χαμόγελα, ιδίοις χερσί σχεδιασμένα, στόλιζαν τις προσκλήσεις μας. Τον φαντάζομαι να κάθεται στο γραφείο του μέρες ολόκληρες να το κάνει αυτό και σπάω… Γιατί είχε τόσους τρόπους να σε κάνει να αισθάνεσαι μοναδικός και να σε τιμά πάντα.


«Ο Μιχάλης ήταν ένας πολύ αξιόλογος άνθρωπος, ιδιαίτερα ευχάριστος και ευδιάθετος. Εγώ και ο Μιχάλης δυστυχώς συνεργαστήκαμε μόνο μια φορά στην εβδομάδα μόδας εδώ στην Αθήνα, γιατί την περίοδο εκείνη που έκανε τα μεγάλα ντεφιλέ εγώ ζούσα στο εξωτερικό. Η απουσία του θα είναι αισθητή.» – Βίκυ Καγιά