Nour, gems and Paris

Η Ελενα Σύρακα, μιλά για το Παρίσι, τα κοσμήματα και τον Πάκο Ραμπάν

Συνέντευξη: Μαρίνα Ζαμζάρα

Τη συνάντησα με αφορμή τη νέα της συλλογή με τίτλο «Nour» («Φως») που παρουσιάζεται στο Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης: «Ήθελα μέσα από τις λάμψεις και τις καμπύλες να αποδώσω τον χαρακτήρα της ισλαμικής τέχνης, έναν χαρακτήρα βασισμένο στα έντονα χρώματα και τα περίτεχνα σχέδια».

 Σε ποια ηλικία ανακαλύψατε την αγάπη σας για τα κοσμήματα;

«Θυμάμαι ότι από τα γυμνασιακά μου χρόνια κιόλας έφτιαχνα μόνη τα κοσμήματά μου για να τα φοράω στις βραδινές μου εξόδους. Πήγαινα στο Μοναστηράκι, αγόραζα όλα τα υλικά που ήθελα – χάντρες, συνθετικό πηλό, δαντέλα- και μετά γυρνούσα σπίτι και πειραματιζόμουν ατέλειωτες ώρες μέχρι να βγει αυτό που είχα στο μυαλό μου. Κάποια από τα πρώτα μου κοσμήματα, τα έχω φυλαγμένα μέχρι σήμερα».

Επομένως, αποφασίσατε από νωρίς ότι θα ασχοληθείτε κα επαγγελματικά με τον χώρο της κοσμηματοποιείας…

«Η κοσμηματοποιεία περισσότερο με επέλεξε, παρά την επέλεξα. Ξεκίνησα με σπουδές σχεδίου μόδας και τελειώνοντας τη Σχολή Βελουδάκη, πήρα μέρος στο διαγωνισμό Euromode Textila που αφορούσε τις τεχνικές τού πατρόν και κέρδισα το πρώτο βραβείο, το οποίο, μάλιστα, παρέλαβα από τον διάσημο σχεδιαστή Πάκο Ραμπάν! Αυτό ήταν το εισιτήριο μου για το Παρίσι ˙ μπήκα με υποτροφία στη Σχολή Esmod όπου σπούδασα Ιστορία Κοστουμιού και Σχεδιασμό Κοσμήματος».

“Πηγαινα στο Μοναστηρακι, αγοραζα ολα τα υλικα που ηθελα και γυρνουσα στο σπιτι. Πειραματιζομουν ατελειωτες ωρες μεχρι να βγει εκεινο που ειχα στο νου”

Και πώς μεταπηδήσατε από τη μόδα στο κόσμημα;

«Για όλα “φταίει” ένας καθηγητής! Είδε τα σχέδια μου, του άρεσαν πολύ και με παρότρυνε να ασχοληθώ με αυτή την τέχνη. Ο ενθουσιασμός του με παρέσυρε τόσο ώστε να αρχίσω να σχεδιάζω νύχτα-μέρα, χωρίς να ξεκουράζομαι καθόλου. Οι εργασίες μας ήταν πολύ απαιτητικές γιατί δεν αφορούσαν μόνο σ το σχεδιασμό, αλλά και στην υλοποίηση της έμπνευσης – έπρεπε δηλαδή τα σχέδια να είναι ρεαλιστικά. Παράλληλα, έκανα και την πρακτική μου στον οίκο Cacharel, όπου δεν με αντιμετώπισαν ποτέ ως φοιτήτρια, αλλά ως επαγγελματία, οπότε έπρεπε να δίνω το 100% της ενέργειάς μου».

Αραγε, ήταν οι απαιτητικές συνθήκες που σας ανάγκασαν να επιστρέψετε στην Ελλάδα;

«Αν και κουραζόμουν πάρα πολύ, λάτρευα αυτό που έκανα και λάτρευα και το Παρίσι. Αυτό που με γύρισε πίσω ήταν ο έρωτας! (ο μετέπειτα σύζυγός της, Χρύσανθος Πανάς). Αρχικά, ασχολήθηκα με τη γεμολογία, την επιστήμη, δηλαδή, που μελετά τους πολύτιμους και ημι-πολύτιμους λίθους. Ηθελα, προτού ξεκινήσω να σχεδιάζω, να γνωρίζω τη συμπεριφορά κάθε υλικού – και για προσωπική μου γνώση και για να τη μεταβιβάζω στους πελάτες μου».

Πώς ήταν τα πρώτα χρόνια δημιουργίας στην Αθήνα;

« Ξεκίνησα, δημιουργώντας custom jewelry, χρησιμοποιώντας πολύ ευτελή υλικά. Για παράδειγμα, έπαιρνα τα καλώδια των τηλεφώνων, τα «έγδυνα» και κρατούσα μόνο το εσωτερικό. Μετά δούλεψα με αλουμίνιο και ασήμι και, τώρα πια, με χρυσό και πολύτιμους λίθους. Στην πρώτη μου συλλογή, δοκίμασα να συνδυάσω το «σκληρό» δέρμα με τα «αέρινα» φτερά, δύο πολύ αγαπημένα μου υλικά».

Η συνεργασία με το Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης πώς πρόεκυψε;

«Ως απόρροια μιας πολύχρονης σχέσης. Η πρώτη συνεργασία «ήρθε» το 2007, όταν παρουσίασα μια συλλογή εμπνευσμένη από τα κυκλαδικά εκθέματα του Μουσείου Μπενάκη. Νιώθω μεγάλη χαρά, τιμή, αλλά και ευθύνη ταυτόχρονα που μου δίνεται ξανά η ευκαιρία να παρουσιάσω, εδώ πια, τη νέα μου συλλογή».

Πώς ήταν η συγκεκριμένη δημιουργική διαδικασία;

«Ξεκίνησα να μελετώ τα εκθέματα του Μουσείου από τον περασμένο Αύγουστο. Ερχόμουν κάθε μέρα, παρατηρούσα, κρατούσα σημειώσεις και, παράλληλα, μελετούσα το βιβλίο της Φωτεινής Γραμματικού για την ισλαμική τέχνη. Τον Δεκέμβριο τα κοσμήματα ήταν έτοιμα. Επρόκειτο για μια πολύ απαιτητική διαδικασία: έπρεπε να είμαι πολύ προσεκτική με τους όγκους και να καταφέρω να μοιάζουν μεν με μουσειακά εκθέματα, αλλά να είναι και φορέσιμα. Ελπίζω ότι ο στόχος επετεύχθη!».

Λίγο πριν φύγουμε, μας εξομολογείται ένα ακόμη μεγάλο πάθος… «Τα παπούτσια είναι το φετίχ μου! Εχω πάρα πολλά ζευγάρια και τα προσέχω σαν κόρη οφθαλμού».