Η ΑΘΗΝΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

Μας εκνευρίζει, την εκνευρίζουμε κι εμείς, την αγαπάμε και μας χαρίζει τον πιο λαμπρό ήλιο… Είναι αλήθεια! Η Αθήνα ζωντανεύει μέσα από εμάς!

Κείμενο: Γαία Δεληγιάννη

 

Γεννήθηκα και μεγάλωσα τα πρώτα χρόνια της ζωής μου σ’ ένα νεοκλασικό κτίριο στο Μετς. Από το λόφο του Αρδηττού, πάνω στον οποίο ήταν χτισμένο το σπίτι μου, έβλεπε κανείς την Ακρόπολη και το Λυκαβηττό.

Απ’ τη χαραγματιά του πατώματος έβλεπα τη φιγούρα του Νίκου του Κούνδουρου να κινείται, και πολύ αργότερα έμαθα ποιός ήταν ο κύριος με τη μπάσα φωνή και τη μαύρη καπαρντίνα, που μ’ έκανε να τρώω όλο μου το φαγητό από το φόβο. Άλλα παιδάκια έτρεμαν τον “μπαμπούλα” ή τον κακό το λύκο… εγώ πάλι όχι. Φοβόμουν το Νίκο Κούνδουρο! Τα θυμάμαι και χαμογελώ. Μεγάλωσα σ’ ένα περιβάλλον πολύ ζεστό και καλλιτεχνικό και τις Κυριακές ξυπνούσα με μελωδίες της κλασικής μουσικής και Χατζιδάκι. Για να μην πω για τις βόλτες στο Ζάππειο και την Καισαριανή.

Με τον πατέρα μου, μοιραζόμασταν πάντα μια μέρα της εβδομάδας στην Εθνική Πινακοθήκη ή σε κάποιο μουσείο και μετά βόλτα στην Αρεοπαγίτου. Οι εικόνες είναι θολές, να πω την αλήθεια, αλλά τα συναισθήματα και οι μυρωδιές, ξυπνούν τις μνήμες για τα καλά. Μέσα από αυτές τις μνήμες αγαπώ την Αθήνα του σήμερα. Δεν είμαι προσκολλημένη στο παρελθόν, άλλωστε η Αθήνα από μόνη της σαν πόλη προκαλεί τούτη τη νοσταλγία. Τα αρχαία μνημεία, τα νεοκλασικά κτίρια, η Πλάκα και κάποιες γειτονιές της που έχουν μείνει ανέγγιχτες από το χρόνο.

Πολλές φορές ακούω ανθρώπους να γκρινιάζουν, να την καταριούνται, να αναθεματίζουν… δεν ακούω τίποτα. Την Αθήνα την αγαπώ όπως είναι, με τη χαοτικότητά της, με την απροσωπία της -και άλλοτε με την ανθρωπιά της- με τον ήλιο της, με τον εκνευρισμό μιας μπόρας. Αν το σκεφτεί κανείς, έχουμε επιλέξει να ζούμε σ’ αυτή την πόλη. Γιατί γκρινιάζουμε λοιπόν; Πραγματικά πιστεύω ότι η Αθήνα είμαστε εμείς. Όλοι εμείς που ζούμε εδώ έχουμε αυτά τα στοιχεία στην προσωπικότητά μας, στο DNA μας, τις “τσατίλες” μας, τον ωχαδερφισμό, την κυκλοθυμία μας -τη μία τραγουδάμε στο αυτοκίνητο και ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα κάποιον βρίζουμε. Είμαστε σουρεαλιστικός λαός, τώρα που το σκέφτομαι.

Αρχικά, όταν σκέφτηκα να γράψω το λόγο για τον οποίο αγαπώ την Αθήνα, είπα από μέσα μου “μα σήμερα αγαπάς την Αθήνα; εσύ αυτές τις μέρες ωρύεσαι για την Αθήνα… πώς θα γράψεις γι’ αυτό;”. Κι όμως για όλα τα παραπάνω, για τις μνήμες μου σαν παιδί, και για όλες τις εικόνες που μου δίνει καθημερινά, την αγαπώ. Την αγαπώ γιατί με εμπνέει, με κάνει να σιγοτραγουδάω όταν περπατάω στους δρόμους, μου δίνει τροφή για σκέψη, και παρά τις δυσκολίες και τη μουντή, κάποιες φορές, καθημερινότητα, με κάνει να αισθάνομαι ελεύθερη.